Opracowania.pl PLUS:
Zaloguj się żeby dostać więcej
Jesteś tutaj: Język polski » Liceum » Barok » Wprowadzenie

Wprowadzenie

Geneza nazwy. Ogólna charakterystyka epoki

Nazwa epoki pochodzi z języka portugalskiego, w którym wyraz „barocco” oznacza nieregularną perłę o dziwnym kształcie. W języku włoskim tego samego słowa używa się na określenie czegoś przesadnego i napuszonego. Już sam termin wskazuje więc na charakter sztuki i literatury epoki - dziwnych, wyrafinowanych formalnie, cechujących się asymetrią, nieregularnością. Pojęcie baroku pojawia się w wieku XVIII, a utrwala dzięki Der Cicerone (1855) Jacoba Burckhardta, w którym nowe, dziwaczne tendencje w sztuce włoskiej końca XVI wieku określa autor jako wynaturzenie reguł renesansu. Terminem „barok” określa się wszystkie zjawiska w sztuce zaistniałe między renesansem a klasycyzmem i oświeceniem. Ustalenie granicznych dat epoki nie jest proste, gdyż barok rozwija się w różnych krajach w sposób niejednorodny. Pierwsze jego przejawy pojawiają się w Hiszpanii i we Włoszech w połowie XVI wieku, rozkwit epoki przypada na przełom XVI i XVII wieku. We Francji barok kończy się w połowie XVII wieku, zaś w Polsce trwa do końca wieku XVIII. Sztuka baroku, tworzona w opozycji do estetyki renesansowej, charakteryzowała się różnorodnością tematów i form w zależności od kręgu kulturowego, w którym powstawała. Na określenie nowych tendencji w różnych krajach używano odmiennych terminów: gongoryzm w Hiszpanii, marinizm we Włoszech, sarmatyzm w Polsce, niejednokrotnie barok pojmowano także jako sztukę kontrreformacji.

Ostatnio oglądane

Ostatnio oglądane
Na swoich stronach GRUPA INTERIA.PL Sp. z o.o. Sp.k. wykorzystuje wraz z innymi podmiotami pliki cookies (tzw. ciasteczka) i inne technologie m.in. w celach statystycznych i reklamowych. Korzystając z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będą one zapisane w pamięci urządzenia. Kliknij, aby dowiedzieć się więcej, w tym jak zarządzać plikami cookies. Zamknij