Opracowania.pl PLUS:
Zaloguj się żeby dostać więcej
Jesteś tutaj: Język polski » Gimnazjum » Wiersze » Cebula (W. Szymborska)

Cebula (W. Szymborska)

W wierszu Cebula na zasadzie kontrastu zestawiona została tytułowa cebula i „my”, tzn. ludzie. Podmiot liryczny wiersza nie został określony, podobnie jak odbiorca. Koncept poetycki wiersza polega właśnie na przewrotnym zestawieniu „doskonałości” warzywa i niedoskonałości człowieka:

CEBULA MY
„nie ma wnętrzności”
„jest sobą na wskroś”
„cebulasta na zewnątrz”
„cebulowa do rdzenia”
„byt niesprzeczny”
„najnadobniejszy brzuch świata”
„obczyzna i dzikość ledwie skórą przykryta”
„inferno w nas interny”
„anatomia gwałtowna”
„pokrętne jelita”
„tłuszcze, nerwy, żyły, śluzy i sekretności”

Z zestawienia tego wynika pozorna akceptacja cebuli, tworu skończonego w swej doskonałości, który niczym nie zaskakuje, jest od początku do końca przewidywalny. Jego przeciwieństwo - człowiek - to istota niedoskonała, pełna wewnętrznych sprzeczności, zależna od swego ciała, ale myśląca, czująca, prawdziwa. Odmówiony jej został „idiotyzm doskonałości”. Ten epitet to paradoks - doskonałość to coś kojarzącego się ze świetnością, wspaniałością, czymś idealnym, a poetka nazwała ją „idiotyzmem” (czyli czymś absurdalnym, niedoskonałym).

W ten ironiczny sposób podmiot liryczny głosi przewrotną pochwałę człowieka i jego natury. Właśnie swej niedoskonałości fizycznej, wahaniom i rozterkom psychicznym oraz słabości zawdzięcza istota ludzka swój rozwój. Niepokój, wątpliwości, próba przezwyciężenia granic własnej niemożności są warunkiem postępu. Może człowiek to istota niedoskonała, ale myśląca, czująca i dzięki temu prawdziwa - na tym polega istota człowieczeństwa.

Tak naprawdę ten utwór można potraktować jako hymn na cześć człowieczeństwa.

Ironia - właściwość stylu polegająca na sprzeczności pomiędzy dosłownym znaczeniem wypowiedzi, a jej znaczeniem właściwym, które nie zostało wyrażone wprost, ale zamierzone przez autora i zwykle rozpoznawalne przez odbiorcę.

Ponieważ treścią wiersza są rozważania nad istotą człowieczeństwa, jest on poetyckim traktatem o charakterze filozoficznym. To liryka pośrednia (podmiot liryczny nie ujawnia się), filozoficzna. Wiersz ma ironiczny nastrój. Uważny czytelnik dostrzeże podobieństwa z utworem Zbigniewa Herberta pod tytułem Kamyk, w którym poeta na podobnej zasadzie (zasada kontrastu) zestawił niedoskonałość człowieka z „doskonałością” kamienia.

Wiersz Cebula liczy 4 strofy, każda złożona z 8 wersów. Poszczególne wersy mają po 7 lub 8 sylab o nieregularnych rymach. Tok wypowiedzi nie ma jednolitego rytmu, co sprzyja wytworzeniu intrygującego klimatu, pasującego do trudnych filozoficznych rozważań. Poetka wprowadziła neologizmy artystyczne: „cebuliczność”, „cebulasta”.

Lista działów - Język polski

Lista działów - Język polski

Ostatnio oglądane

Ostatnio oglądane
Na swoich stronach GRUPA INTERIA.PL Sp. z o.o. Sp.k. wykorzystuje wraz z innymi podmiotami pliki cookies (tzw. ciasteczka) i inne technologie m.in. w celach statystycznych i reklamowych. Korzystając z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będą one zapisane w pamięci urządzenia. Kliknij, aby dowiedzieć się więcej, w tym jak zarządzać plikami cookies. Zamknij