Jesteś tutaj: Język polski » Gimnazjum » Biblia » Hymn o miłości (św. Paweł)

Hymn o miłości (św. Paweł)

Czym jest hymn i kiedy się go śpiewa

Hymnem nazywamy utwór poetycki, skierowany do adresata bardzo ważnego i szanowanego: np. do Boga lub ojczyzny. Nadawca wyraża w nim swoje uczucia religijne lub patriotyczne. Nastrój hymnu jest zwykle poważny i uroczysty. Zawiera on bezpośredni zwrot do adresata (inwokację) i inne środki artystyczne. Ponieważ poeta stara się, by jego utwór był jak najpiękniejszy, nadaje mu budowę regularną i rytmiczną. Dzięki temu łatwo ułożyć do niego melodię i śpiewać w uroczystych chwilach. Hymny mogą wyrażać: uwielbienie, pochwałę lub błaganie. Najczęściej śpiewa się hymny w ko ściele; np. Ciebie Boga wysławiamy (Te Deum), Boże coś Polskę, O Stworzycielu Duchu przyjdź (Veni Creator).

Przy ważnych okazjach, np. podczas świąt państwowych, wykonuje się również hymn państwowy Jeszcze Polska nie zginęła, a podczas akademii szkolnych śpiewa się hymn szkoły.

Hymn tym różni się od innych pieśni kościelnych, że nie śpiewa się go na każdej mszy świętej, lecz jedynie podczas szczególnie uroczystych nabożeństw.

Forma hymnu św. Pawła

Pieśń, ułożona przez Apostoła, jest nazywana także hymnem na cześć miłości. Autor nadał swojemu Pierwszemu Listowi do Koryntian formę uroczystej pieśni pochwalnej, by wyjaśnić, czym dla chrześcijanina powinna być miłość. W początkowym fragmencie hymnu trzykrotnie powtarza zdanie, zaczynające się od „gdyby”, aby udzielić chrześcijanom ważnych przestróg:

- po pierwsze nie należy miłości mylić z mądrością czy wykształceniem. Autor mówi: „Gdybym mówił językami ludzi i aniołów, / a miłości bym nie miał, / stałbym się jak miedź brzęcząca / albo cymbał brzmiący. / Gdybym też miał dar prorokowania / i znał wszystkie tajemnice / i posiadał wszelką wiedzę, / i wszelką [możliwą] wiarę, tak, iżbym góry przenosił, / a miłości bym nie miał, byłbym niczym...”. To znaczy, że św. Paweł bardziej cenił miłość niż wiedzę, którą można objąć rozumem, oraz wiarę, wynikającą ze znajomości Pisma Świętego.

- pouczał, że wiara, która nie płynie z miłości do człowieka, nie zapewni zbawienia: „I gdybym rozdał na jałmużnę całą majętność moją, / i choćbym ciało swoje wystawił na spalenie, / lecz miłości bym nie miał, / nic bym nie zyskał”. To oznacza, że naśladowanie Jezusa bez potrzeby serca nie gwarantuje osiągnięcia życia wiecznego. Zatem miłość jest ważniejsza od pobożności.

Św. Paweł wylicza cechy, po których można poznać, że jest to prawdziwa, Boża miłość: cierpliwość, „... jest cierpliwa”, łagodność, „... jest łaskawa...”, skromność, powściągliwość, „... nie szuka poklasku...”, pokora, „... nie unosi się pychą”, wielkoduszność, „... nie zazdrości...”, dobroć, „... nie myśli nic złego...”, sprawiedliwość, „... nie cieszy się z niesprawiedliwości...”, prawdomówność, „... ale się współweseli z prawdą...”, ufność, „... wszystkiemu wierzy...”, optymizm, „... wszystkiego się spodziewa...”, wytrwałość, „... wszystko znosi”. Podkreślona została Boska cecha miłości, jaką jest jej wiecznotrwałość: „... miłość nigdy nie ustaje...” Gdybyśmy chcieli tak mówić o sobie, musielibyśmy przyznać, że takie zdania nie są prawdziwe, ponieważ my, ludzie, nie jesteśmy tak doskonali, jak Bóg. Tylko On może kochać ludzi doskonałą miłością.

Święty Paweł przypomina trzy cnoty ewangeliczne, jakimi powinien odznaczać się chrześcijanin: wiara, nadzieja i miłość, ale stwierdza jednoznacznie: „lecz z nich największa jest miłość”.

Lista działów - Język polski

Lista działów - Język polski

Ostatnio oglądane

Ostatnio oglądane

Ten portal korzysta z plików cookies w celu umożliwienia pełnego korzystania z funkcjonalności serwisu, dopasowania reklam oraz zbierania anonimowych statystyk. Obsługę cookies możesz wyłączyć w ustawieniach Twojej przeglądarki internetowej. Korzystając z serwisu wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z ustawieniami przeglądarki.

Zamknij