Opracowania.pl PLUS:
Zaloguj się żeby dostać więcej
Jesteś tutaj: Język polski » Gimnazjum » Wiersze » Przy okrągłym stole (J. Tuwim)

Przy okrągłym stole (J. Tuwim)

Wiersz jest przykładem liryki zwrotu do adresata, ma budowę pierścieniową, ponieważ rozpoczyna go i kończy apostrofa do milczącej lub nieobecnej kobiety, ukochanej („ty” lirycznego). Podmiot liryczny - człowiek, który przeżył zawód miłosny - nazywa ją „jedyną”, co dowodzi, że kochał ją w przeszłości i nadal darzy ją miłością.

W tekście wyraźnie rysują się trzy płaszczyzny czasowe:

- przeszłość - retrospekcja („a przecież wszystko tam zostało”, „cisza wrześniowa”, „biały pokój”, „nieskończona rozmowa”, „wyjechałem, zostawiłem”, „błogosławiłem, przeklinałem”). To wspomnienie o chwilach szczęśliwych, które zostały przerwane, ciągle jednak tkwi w pamięci poprzedzająca rozstanie rozmowa, milczenie i chłód ukochanej kobiety;

- chwila obecna („biały dom”, „pokój martwy”, „cudze meble”, „do dzisiaj przy okrągłym stole / Siedzimy martwo jak zaklęci”, „Jeszcze mi ciągle z jasnych oczu / Spływa do warg kropelka słona”). Teraźniejszość to uczucie smutku, pustki, goryczy. Ta niedokończona rozmowa rzuciła cień na związek dwojga ludzi;

- przyszłość („A może byśmy (...) Wpadli na dzień do Tomaszowa”). Pragnienie powrotu do miejsca, które wiąże się z pięknymi wspomnieniami, by przełamać milczenie, wyrwać się z zaklętego kręgu niedomówień, pretensji i odnaleźć dawne uczucie, nadzieja, że to uczucie jeszcze ciągle można odbudować.

W utworze pojawia się motyw „okrągłego stołu” wywodzący się z celtyckiej opowieści o królu Arturze. Jego kształt miał zapobiegać nieporozumieniom, łagodzić spory, ułatwiać porozumienie. Tej funkcji nie spełnił w historii, o której mówi „ja” liryczne „do dzisiaj (...) Siedzimy martwo, jak zaklęci!”. Nagromadzone w obojgu wyrzuty, niedopowiedzenia, pretensje zabijają miłość.

Dokładnie została opisana sceneria ostatniego spotkania: wrzesień, jesienne zachodzące słońce („zmierzch złoty”), którego promienie być może oświetlają twarze mężczyzny i kobiety, siedzących naprzeciw siebie przy okrągłym stole, milczący. Trwa absolutna cisza, o takiej ciszy mówi się „martwa” - umarła miłość (jesień także jest symbolem odchodzenia, końca). „Biały dom”, w którym kiedyś siedzieli, należał zapewne do nich, to oni urządzili pokój i zapewne ustawili w nim okrągły stół.

Wiersz ma regularną budowę: 8 strof czterowersowych o jednakowej liczbie sylab (9) i powtarzalnym układzie rymów abcb.

Lista działów - Język polski

Lista działów - Język polski
Na swoich stronach GRUPA INTERIA.PL Sp. z o.o. Sp.k. wykorzystuje wraz z innymi podmiotami pliki cookies (tzw. ciasteczka) i inne technologie m.in. w celach statystycznych i reklamowych. Korzystając z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będą one zapisane w pamięci urządzenia. Kliknij, aby dowiedzieć się więcej, w tym jak zarządzać plikami cookies. Zamknij