Opracowania.pl PLUS:
Zaloguj się żeby dostać więcej
Jesteś tutaj: Język polski » Liceum » Dwudziestolecie międzywojenne » Gmachy (J. Przyboś)

Gmachy (J. Przyboś)

Wiersz powstał w 1927 roku, opublikowany został w 1930 roku. Napisany wolnym, bezrymowym wierszem, zdaniami głównie równoważnikowymi. Przeważają spiętrzone metafory zagęszczające znaczenia „Dachy / przerwane w skłonie”, „góry naładowane trudem człowieczym”.

Gmachy przedstawione są jako efekt trudu ludzkiego, osiągnięć techniki i cywilizacji. Stanowią żywioł okiełznany przez człowieka. Budowniczy - Wielki Kreator - zapanował nad masą budowli i uprowadził z niej „ruch”. Dzięki zastosowaniu wiedzy wyrastają „ruchy wynikłe ściśle”, precyzyjnie zaplanowane przez twórcę. Wiersz wyrasta z nurtu fascynacji „miastem, masą, maszyną”. Wiele elementów odwołuje się do procesu budowy: „budowniczy”, „cegła”, „piętra”, „mury”, „dachy”, „gmachy”.

Utwór zawiera pochwałę urbanizacji i zachwyt nad dziełem rąk ludzkich: „Pomyśleć: każda cegła spoczywa na wyjętej dłoni”. Przyboś próbuje odnaleźć w tej sytuacji miejsce poety. Ma on być „wykrzyknikiem ulicy”, czyli ma opisywać ulicę, jako wynik intelektu i pracy fizycznej człowieka. Poezja powinna być powszechna, docierająca wszędzie, nie tylko zarezerwowana dla wybranych. Wiąże się to z hasłem futurystów „artyści na ulicę”, propagującym dostępność sztuki.

Ostatnio oglądane

Ostatnio oglądane
Na swoich stronach GRUPA INTERIA.PL Sp. z o.o. Sp.k. wykorzystuje wraz z innymi podmiotami pliki cookies (tzw. ciasteczka) i inne technologie m.in. w celach statystycznych i reklamowych. Korzystając z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będą one zapisane w pamięci urządzenia. Kliknij, aby dowiedzieć się więcej, w tym jak zarządzać plikami cookies. Zamknij