Jesteś tutaj: Język polski » Liceum » Romantyzm » Hymn (Smutno mi, Boże...) (J. Słowacki)

Hymn (Smutno mi, Boże...) (J. Słowacki)

Rodzaj literacki: liryka

Gatunek literacki: hymn

Interpretacja

Hymn (Smutno mi, Boże...) powstał w 1836 roku w pobliżu Aleksandrii, w trakcie morskiej podróży J. Słowackiego. Podmiot liryczny, ogarnięty bezgranicznym smutkiem, wywołanym tęsknotą za ojczyzną, zwraca się bezpośrednio do Boga. Zgodnie z ideowymi założeniami romantyzmu, poeta wykreował postać pielgrzyma, tułacza, wygnańca z kraju. Samotność podmiotu, pozbawionego bliskich mu osób i znajomych miejsc, podkreślają słowa, wyznaczające przestrzeń: „Sto mil od brzegu i sto mil przed brzegiem”. Poeta przywołuje pamięć o odległej ojczyźnie, pogrążonej w niewoli; niepewność losu i świadomość braku korzeni budzą w jego duszy lęk przed śmiercią na obczyźnie („nie wiem, gdzie się w mogiłę położę”). Koniec życia nie oznacza kresu tułaczki. J. Słowacki ma świadomość, że po śmierci zostanie pochowany w obcych stronach, w miejscu wiadomym tylko Bogu. Rozgoryczenie i rezygnacja poety wyraża się w przekonaniu o niemożności powrotu do kraju:

W ostatniej zwrotce utworu pojawia się motyw przemijalności ludzkiego życia oraz kruchości człowieka wobec Bożej potęgi i wieczności.

Smutno mi, Boże... to jeden z bardziej znanych utworów poety, który doczekał się licznych przekładów i odbił szerokim echem wśród twórców, nie tylko epoki romantyzmu.

Ten portal korzysta z plików cookies w celu umożliwienia pełnego korzystania z funkcjonalności serwisu, dopasowania reklam oraz zbierania anonimowych statystyk. Obsługę cookies możesz wyłączyć w ustawieniach Twojej przeglądarki internetowej. Korzystając z serwisu wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z ustawieniami przeglądarki.

Zamknij