Nie-Boska komedia (Z. Krasiński) - Streszczenie dramatu

Bohater utworu - Mąż (później nazywany Hrabią Henrykiem) to poeta. Utwór rozpoczyna się scenami, w których Dobre i Złe Duchy zabiegają o jego duszę. Anioł Stróż zsyła Mężowi dobrą i skromną żonę, a Piekło trzy widma - Dziewicę poezji będącą w rzeczywistości grobową marą, wypchanego w piekle orła sławy oraz spróchniały obraz Edenu.

Mąż poślubia Marię, jest nią szczerze zachwycony, ale zwraca uwagę jego egzaltacja, poetyzowanie rzeczywistości. Tak naprawdę zakochany jest we własnym wyobrażeniu Panny Młodej, a nie w niej samej.

Wykorzystuje to Piekło. Mąż mający poczucie, że od dnia ślubu jego życie zamieniło się w bierną wegetację „fabrykanta Niemca” - bezduszne istnienie nakierowane na wartości materialne, ławo daje się uwieść widmu - Dziewicy. Od tego momentu rozpoczyna się tragedia rodzinna. Mąż nie jest nawet obecny na chrzcie swojego syna - Jerzego Stanisława (zdrobniale - Orcia). Hrabina Maria zrozpaczona w swej samotności błogosławi i przeklina jednocześnie swe dziecko, aby stając się w przyszłości poetą, miało zapewnioną ojcowską miłość. Tymczasem Mąż odkrywa, że był jedynie szatańską igraszką. Po powrocie do domu dowiaduje się, że Maria trafiła do domu dla obłąkanych. Bóg spełnił jej prośby - została poetką, a w przyszłości los ten czeka też Orcia. Niestety chora wkrótce umiera, a Hrabia sam będzie wychowywał syna.

W części drugiej dramatu, której akcja rozgrywa się po kilku latach, Orcio (w kolejnych scenach kilkuletni, dziesięcioletni i czternastoletni) jest dzieckiem niezwykłym. Jako poeta prawdziwy, błogosławiony posiada niezwykły dar kontaktowania się ze światem metafizycznym, ponadzmysłowym. Choć staje się kaleką - traci wzrok - jego duchowość wzbogaca się, dojrzewa.

Tymczasem Hrabia po raz wtóry ulega siłom szatańskim i ulegając Orłu Sławy (wypchanemu w piekle), postanawia podjąć walkę ze zbliżającą się rewolucją. Przewrót społeczny stanie się tematem 3. i 4. części dramatu.

Rewolucja skierowana jest przeciw rządom arystokratów, na czele których stanął Hrabia Henryk.

Obóz rewolucjonistów przeraża Hrabiego, który przechodzi przezeń, aby poznać idee przeciwników. Mord, żądza zemsty i rozpusta zapowiadają kształt przyszłego świata.

Gdy dochodzi do spotkania dwóch ideologów - Pankracego - ideologa rewolucji oraz Hrabiego Henryka - przywódcy arystokracji, ścierają się ze sobą argumenty obu stron. Żadna wydaje się nie mieć przewagi. Ostateczne spotkanie przeciwników ma nastąpić w Okopach Świętej Trójcy.

Hrabia Henryk ma poczucie zbliżającej się klęski: opuszczają go poddani - arystokraci chcący za wszelką cenę ratować swe życie. W podziemnych lochach - gdzie jest prowadzony przez Orcia - poznaje przyszłość swoją, rodową i los arystokracji. Tajemnicze głosy przepowiadają mu całkowitą klęskę i potępienie.

Henryk próbuje stawiać opór wraz z garstką pozostałych przy nim szlachciców, ale zwycięstwo rewolucji wydaje się być przesądzone. W krytycznym momencie obrony twierdzy Hrabia popełnia samobójstwo, a skacząc w przepaść przeklina siebie i poezję.

Pankracy skazujący na śmierć garstkę arystokratów, która do końca broniła Okopów, wydaje się bliski zwycięstwa.

W chwili rozmowy z Leonardem doznaje mistycznej wizji Zwycięskiego Chrystusa i umiera wypowiadając słowa „Galilejczyku zwyciężyłeś”.

Ten portal korzysta z plików cookies w celu umożliwienia pełnego korzystania z funkcjonalności serwisu, dopasowania reklam oraz zbierania anonimowych statystyk. Obsługę cookies możesz wyłączyć w ustawieniach Twojej przeglądarki internetowej. Korzystając z serwisu wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z ustawieniami przeglądarki.

Zamknij