Opracowania.pl PLUS:
Zaloguj się żeby dostać więcej
Jesteś tutaj: Język polski » Szkoła podstawowa » Wiersze » Radość (E. Zawistowska)

Radość (E. Zawistowska)

Ta dziewczynka w róŻowej sukience to radość

Osobą mówiącą w wierszu jest mała dziewczynka. Już w pierwszych wersach ujawnia ona swoją obecność. Dziewczynka zwraca się do swojej mamy, która jest adresatką utworu: „Popatrz, mamo.../ Narysowałam radość”.

Wypowiedź dziewczynki w swojej formie zbliżona jest to wypowiedzi postaci mówiącej z wiersza Danuty Wawiłow „Smutny wiersz”. W nim również wypowiada się osoba w pierwszej osobie liczby pojedynczej.

W wierszu Ewy Zawistowskiej dziewczynka narysowała radość. To właśnie jej poświęcony został utwór. Radość posiada cechy ludzkie, jest uosobiona. Siedzi „na szczycie góry w różowej sukience” i „macha nogami”. Jest uśmiechnięta, wesoła, szczęśliwa. Beztrosko „grzeje się w słońcu, / zrywa maki / i patrzy. / Na nas. / I na cały świat”. Cieszy ją życie, a także otaczający świat.

Podjęta w utworze tematyka ma silny związek z jego budową. W przeciwieństwie do „Smutnego wiersza” Danuty Wawiłow, nie ma tu podziału na zwrotki. Wiersz został napisany w bardzo luźny, swobodny sposób. Składa się z piętnastu różnej długości wersów, żaden wyraz się nie rymuje, rytm jest nieregularny. W utworze panuje wesoły nastrój. Widzimy zatem, że w każdym calu jest to prawdziwy wiersz o radości, czyli o uczuciu, które nie zna ustalonych zasad, reguł postępowania. Jego wyznacznikami są spontaniczność, swoboda, nieskrępowanie, naturalność.

Lista działów - Język polski

Lista działów - Język polski

Ostatnio oglądane

Ostatnio oglądane
Na swoich stronach GRUPA INTERIA.PL Sp. z o.o. Sp.k. wykorzystuje wraz z innymi podmiotami pliki cookies (tzw. ciasteczka) i inne technologie m.in. w celach statystycznych i reklamowych. Korzystając z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będą one zapisane w pamięci urządzenia. Kliknij, aby dowiedzieć się więcej, w tym jak zarządzać plikami cookies. Zamknij