Jesteś tutaj: Język polski » Szkoła podstawowa » Wiersze » Pozdrowienie (K. Przerwa-Tetmajer)

Pozdrowienie (K. Przerwa-Tetmajer)

To, co bliskie, jest najważniejsze

Podmiot liryczny wiersza to ktoś, kto chce pozdrowić cały swój kraj, ale przede wszystkim rodzinne strony - one są mu najbliższe. Ponieważ są to Tatry, „górski kraj”, Dunajec, można twierdzić, że osobą mówiącą jest autor, Kazimierz Przerwa-Tetmajer, który urodził się w Ludźmierzu (górskiej wiosce odległej o 20 km od Zakopanego).

Wiersz nosi piękny tytuł „Pozdrowienie”, które może się kojarzyć z pozdrowieniem anielskim, które archanioł Gabriel zaniósł Marii, kiedy zwiastował jej narodziny Syna. Poeta pozdrawia w wierszu: „rodzinną (...) wieś”, „dunajcowy prąd”, „(...) wierzby, smreków las”, „łąki” - to elementy przyrody, która jest mu bliska, bo wśród niej wyrósł.

Poeta pozdrawia także ludzi, mieszkańców swych rodzinnych stron. W ostatniej zwrotce pozdrawia cały „górski kraj”, skały, hale, góry Tatry. Te pozdrowienia zanosi wiosenny wiatr, bo wiosną, kiedy wszystko budzi się do życia, ludzie oddaleni od swoich rodzinnych stron odczuwają największą tęsknotę za krajem.

Wiersz jest złożony z czterech czterowersowych strof, poeta zastosował rymy przeplatane: fal - wiatr - dal - Tatr.

Lista działów - Język polski

Lista działów - Język polski

Ten portal korzysta z plików cookies w celu umożliwienia pełnego korzystania z funkcjonalności serwisu, dopasowania reklam oraz zbierania anonimowych statystyk. Obsługę cookies możesz wyłączyć w ustawieniach Twojej przeglądarki internetowej. Korzystając z serwisu wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z ustawieniami przeglądarki.

Zamknij