Widokówka z tego świata (S. Barańczak)

Każda strofa tego utworu zaczyna się od stwierdzenia: „Szkoda, że Cię tu nie ma”. Słowa te mogą kojarzyć się z początkiem listu lub kartki (tu: widokówka) przesyłanej do kogoś bliskiego czy znajomego. Wiersz jest monologiem, ciągiem wypowiedzi i pytań retorycznych zadawanych Bogu. Podmiot liryczny opowiada mu, jak komuś bliskiemu, o swoim życiu na ziemi, problemach i przemyśleniach dotyczących sensu ludzkiego życia, zmagania się z losem. Powracają pytania:

„Powiedz, co u Ciebie słychać,

co można widzieć,

gdy się jest Tobą”.

W wiersz dochodzi do swoistej syntezy istnień Boga i człowieka. Bogu zadaje się pytania takie, jak człowiekowi, bo odczuwa po ludzku. Człowiek boli Boga, obydwa istnienia są nierozerwalnie związane:

„Mów, jak Ty się czujesz

z moim bólem - jak boli

Ciebie Twój człowiek”.

Bóg milczy, nie odpowiada na zadane pytania, wydaje się być gdzieś bardzo daleko stąd, jest obojętny na los człowieka. Podmiot liryczny odczuwa brak obecności Boga w stworzonym przez Niego wszechświecie. Jednak świat, choć pozbawiony bożej obecności, ciągle istnieje, jest stały i niezmienny. Życie ludzi współczesnych niczym nie różni się od życia tych, którzy istnieli przed nimi. Człowiek jest przechodniem, który przebywa na ziemi tylko chwilowo. W każdy czasie historycznym ludzka egzystencja zmierza ku śmierci, która jest nieuchronna.

Ten portal korzysta z plików cookies w celu umożliwienia pełnego korzystania z funkcjonalności serwisu, dopasowania reklam oraz zbierania anonimowych statystyk. Obsługę cookies możesz wyłączyć w ustawieniach Twojej przeglądarki internetowej. Korzystając z serwisu wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z ustawieniami przeglądarki.

Zamknij